INHOUDSOPGAVE

1. Wat betekenen de begrippen "alimentatie" en "alimentatievordering" in het Spaans recht? 

2. Op welke leeftijd kan een kind aanspraak maken op alimentatie? 

3. In welke gevallen is Spaans recht van toepassing? 

4. Het recht van welk land passen Spaanse gerechten toe wanneer hun eigen recht niet van toepassing is? 

5. Welk gerecht is bevoegd?

6. Welke vorm heeft de door het gerecht toegestane bijstand naar alle waarschijnlijkheid? Wanneer er sprake is van alimentatie, hoe wordt de hoogte ervan dan bepaald? Hoe wordt de alimentatie aangepast aan de ontwikkeling van de kosten voor levensonderhoud en gewijzigde familieomstandigheden? 

7. Hoe en aan wie wordt de alimentatie betaald? 

8. Hoe kan een tot betaling van alimentatie verplichte persoon die niet vrijwillig betaalt tot betaling worden gedwongen? 

1. Wat betekenen de begrippen "alimentatie" en "alimentatievordering" in het Spaans recht?

In het Spaanse recht omvat alimentatie alles wat noodzakelijk is voor levensonderhoud, kleding, huisvesting, gezondheid en onderwijs, ofwel de elementaire basisbehoeften van de ontvanger van de alimentatie.

De volgende personen zijn alimentatieplichtig:

a.     de ouders ten opzichte van hun kinderen totdat zij over voldoende financiële middelen beschikken;

b.    de kinderen ten opzichte van hun behoeftige ouders;

c.     de echtgenoten onderling, zelfs na scheiding van tafel en bed of echtscheiding;

d.    de leden van een stabiele relatie onderling, zowel heteroseksueel als homoseksueel (voor de gebieden waar er een regeling bestaat op dit terrein) ;

e.    de verwanten in de zijlijn tot de tweede graad als er geen nauwere verwanten zijn.

De noodzakelijke voorwaarde is de behoeftige situatie van de ontvanger van de alimentatie. Voor de meerderjarige begunstigden wordt vereist dat het gebrek aan financiële middelen niet het gevolg is van een oorzaak die aan hen kan worden toegerekend.

2. ot welke leeftijd kan een kind aanspraak maken op alimentatie?

Voor kinderen totdat zij meerderjarig worden, hetgeen in Spanje op 18-jarige leeftijd is, behalve wanneer de minderjarige over voldoende eigen inkomsten beschikt.

Nadat zij meerderjarig zijn, blijft de verplichting tegenover de kinderen bestaan, mits zij niet over voldoende financiële middelen beschikken, hun opleiding nog niet hebben voltooid en geen werk hebben om een reden die niet aan hen kan worden toegerekend.

3. In welke gevallen is Spaans recht van toepassing?

Het Spaanse burgerlijk wetboek (artikel 9, lid 7) creëert een beginsel van positieve discriminatie in die zin dat van de volgende mogelijkheden steeds de wetgeving wordt toegepast die het gunstigst is voor degene die alimentatie vordert of deze nodig zou kunnen hebben: in de eerste plaats het gezamenlijke nationale recht van de ontvanger en de verstrekker van de alimentatie, in de tweede plaats het recht van de gewone verblijfplaats van degene die de alimentatie behoeft en, als restcategorie, buitenlands recht. Als de gezamenlijke nationaliteit of de verblijfplaats verandert, wordt het nieuwe recht toegepast vanaf het moment van de verandering.

4. Het recht van welk land passen Spaanse gerechten toe wanneer hun eigen recht niet van toepassing is?

Indien de ontvanger en de verstrekker van de alimentatie dezelfde nationaliteit hebben, wordt hun nationale wetgeving toegepast. In het andere geval wordt dat van de gewone verblijfplaats van de ontvanger van de alimentatie toegepast, mits overeenkomstig dit recht alimentatie kan worden verkregen.

Het feit dat beide partijen zich op Spaans grondgebied bevinden verandert de in het vorige antwoord gegeven prioriteitsvolgorde van het toepasselijk recht niet.

5. Welk gerecht bevoegd is?

De hoofdregel is dat de rechter in de woonplaats van de schuldenaar bevoegd is. Indien er meerdere medeschuldenaren zijn (vader en moeder) , is de rechter in de woonplaats van welke ook van de schuldenaren bevoegd. Als de schuldenaar geen woonplaats in Spanje heeft, is de rechter in zijn laatste woonplaats in dit land bevoegd. Als aan geen van de bovenstaande criteria wordt voldaan, is het gerecht in de woonplaats van de ontvanger van de alimentatie bevoegd.

6. Welke vorm heeft de door het gerecht toegestane bijstand naar alle waarschijnlijkheid? Wanneer er sprake is van alimentatie, hoe wordt de hoogte ervan dan bepaald? Hoe wordt de alimentatie aangepast aan de ontwikkeling van de kosten voor levensonderhoud en gewijzigde familieomstandigheden?

In de meeste gevallen wordt een periodieke uitkering vastgesteld die, zoals de wet bepaalt, maandelijks bij vooruitbetaling moet worden betaald. De vaststelling van een vast bedrag dat ineens wordt betaald, is uitzonderlijk: het komt alleen voor als het gaat om de betaling van achterstallige bedragen, als het raadzaam is toekomstige betalingen te waarborgen omdat de schuldenaar geen eigen huis heeft, of als de partijen dit overeenkomen.

De berekening ter vaststelling van het bedrag van de uitkering wordt gemaakt via de rechter overeenkomstig een abstracte wettelijke regel die is gebaseerd op een drievoudige proportionaliteit:

a.     de behoeften van de ontvanger van de alimentatie;

b.    de mogelijkheden van de verstrekker van de alimentatie en

c.     de mogelijkheden van anderen die eveneens verplicht zijn om in dezelfde mate als de gedaagde bij te dragen aan de alimentatie (medeverstrekker van de alimentatie).

In de uitspraak waarin de alimentatie wordt vastgesteld, moeten de grondslagen voor bijstelling worden opgenomen. Deze bijstelling vindt automatisch in de loop van de tijd plaats en de betalingsplichtige moet de bijstelling toepassen. Als de verstrekker van de alimentatie de bijstelling niet toepast, zal de rechter dit doen op verzoek van de ontvanger van de alimentatie.

Het bedrag van de alimentatietoelage kan worden gewijzigd (altijd op verzoek van de belanghebbende) , als de grondslagen voor de vaststelling ervan wezenlijk veranderen:

a.     het bedrag wordt verhoogd als de economische positie van de verstrekker van de alimentatie verbetert of als de ontvanger van de alimentatie over minder financiële middelen gaat beschikken en een hogere uitkering nodig heeft (bijvoorbeeld verergering van een ziekte) ;

b.    het bedrag wordt verlaagd als de situatie van de verstrekker van de alimentatie verslechtert of als de eigen middelen van bestaan van de ontvanger van de alimentatie verbeteren.

Tot slot kan de uitkering worden beëindigd als de grond voor de toekenning ophoudt te bestaan.

7. Hoe en aan wie wordt de alimentatie betaald?

De gebruikelijke betalingsmethode is in geld. Niettemin bestaan er twee uitzonderingen:

a.     De schuldenaar kan ervoor kiezen aan de verplichtingen te voldoen door de schuldeiser in zijn eigen huis onder te brengen en te voeden; deze mogelijkheid is in de jurisprudentie sterk beperkt als er geen waarborg van goede verhoudingen bestaat.

b.    De betaling door middel van de levering van goederen of rechten is uitzonderlijk en vindt alleen plaats om achterstallige betalingen te verrichten als er een risico is dat de goederen verdwijnen of er geen onroerende goederen zijn.

De alimentatie wordt rechtstreeks aan de schuldeiser betaald. De meest gebruikelijke manier is ontvangst op een bankrekening. Als de ontvanger van de alimentatie minderjarig of handelingsonbekwaam is, vindt betaling plaats aan zijn wettelijk vertegenwoordiger.

8. Hoe kan een tot betaling van alimentatie verplichte persoon die niet vrijwillig betaalt tot betaling worden gedwongen?

In Spanje bestaan de volgende maatregelen voor tenuitvoerlegging:

      i.        inhouding van salaris (met uitzondering van het door de rechter aan te geven bestaansminimum) ;

     ii.        inhouding van restitutie van teveel betaalde belasting;

    iii.        beslag op bankrekeningen;

    iv.        onthouden van aanspraken van de sociale zekerheid;

     v.        beslag op en openbare verkoop van goederen;

    vi.        in bepaalde gevallen, inhechtenisneming.

Bron: Europese Commisie